30 شهریور 1397 ساعت 22:14
 
 

اوقات شرعی

 
 


بایدها ونبایدهای فرهنگی عاشورا

بایدها ونبایدهای فرهنگی عاشورا


مقام معظم رهبری (دامت برکاته) فرمود:
امروز حسین بن علی(علیه السلام) می تواند دنیا را نجات بدهد، به شرط آنکه چهره او را با تحریف مغشوش نکنند. نگذارید مفاهیم تحریف آمیز، کارهای تحریف آمیز و غلط، چشم ها و دل ها را از چهره مبارک و منوّر حسین بن علی(علیه السلام) منصرف کند؛ با تحریف بایستی مقابله کنید
بعد از شهادت امام حسین(علیه السلام) و یارانش، عالم عزادار گردید و عزاداری و سوگواری برای آن مظلومان به مدرسه ای عمومی تبدیل شد تا برای تربیت و احیای امر پیامبر و ائمه: به صورت الهام در اید و وسیله ای برای روشن شدن حق و باطل و شناخت حسینیان از یزیدیان باشد.
بعد از وقوع حادثه کربلا، اولین کسانی که این مصیبت عظمی را با چشمانی اشکبار گزارش می کردند، حضرت سجاد(علیه السلام) و زینب کبرا و سایر بازماندگان بودند
به پاداشتن عزاداری امام حسین(علیه السلام) همچون حج ابراهیمی عامل اتحاد عاطفی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی مسلمانان است که با پول و امکانات مادی، دشوار، بلکه نزدیک به محال است که به دست اید.
حال که سوگ حسینی تا این درجه برکت و اهمیت دارد، باید آن را مغتنم شمرد و رسم و رسومش را با شکوه تر و سازنده تر برگزار و از آن محافظت کرد و با زدودن آفات و پالایش و پیراستگی آن از سنت های غلط، از قدرت سازندگی بسیار بالای آن برخوردار شد و تحوّل بزرگی در برابر کفار و استکبار به وجود آورد.
بایدهاونبایدها در برگزاری مراسم عزاداری محرم :
در هر چه ثمر بخش تر بودن انقلاب «نینوا» و حکیمانه تر شدن روش عزاداری مؤثرمواردی به شرح ذیل  ارائه می گردد:
-  شناخت کامل فلسفه قیام و رساندن پیام های عاشورا.
-  بزرگ تر دانستن مصیبت امام و اهل بیت او، از مصائب خود و خانواده.
-  عزاداری و ابراز حزن در ایام حزن آل محمد
-  سیاه پوشیدن و سیاه پوش کردن در و دیوار مساجد و ... .
-  تشکیل مجالس عزا و شرکت در آنها.
-  تشویق دیگران به برگزاری مجالس هفتگی و ماهانه و ... .
 -  بهره برداری بهینه از فضا و محل با رعایت حریم و حقوق دیگران.
-  حزن و گریه هنگام ذکر مصیبت.
-  حضور در مجالس، با ادب و فروتنی و خدا را ناظر دانستن.
-   شرکت در مجالس خطبای صالح.
-  توجه به عمق مجلس و پرهیز از رغبت به مجالس و مداحی های پرهیاهو.
-  سلام کردن به سلاله نور و حماسه ساز قرون، حضرت ابا عبدالله الحسین(ع)
-  اعلان تنفّر و دوری از دشمنان و زمینه سازان قتل ائمه و ظالمان به اهل بیت: و قاتلان آنان.
-  تسلیت گویی به امام عصر (عج) و یکدیگر.
-  پرهیز از رفتار خارج از ضوابط اسلامی.
-  بهره برداری بهینه از مجالس و مطرح کردن مسائل شرعی و اعتقادی و اخلاقی.
-  شناخت و مبارزه فرهنگی با آفات عزاداری.
-  اقامه امر به معروف و نهی از منکر و احترام به منتسبان به هیئات حسینی و محبان حسین(ع)
-  احترام به خادمان و ذاکران.
-  یاری رساندن به گردانندگان مجالس.
-  قدردانی از برپا دارندگان مجالس.
-  قدردانی از ذاکران و روحانیان و دانشمندان و پاسداران فرهنگ عاشورا.
-  مواظبت از امور شرعی پس از خروج از مجالس حسینی.
-  رعایت اخلاص در عمل و پرهیز جدّی از ریا و خودنمایی که آفت هر عمل عبادی است.
-  اموالی را هزینه کنند که حقوق شرعی آن مثل خمس و زکات ادا شده باشد.
-  اگر از هدایای دیگران استفاده می کنند، توجه و عنایت به حلیت آن داشته باشند.
-  عمل را از هر جهت، صحیح انجام دهند و بیش از زرق و برق و جنبه های ظاهری مجالس به محتوا و کیفیت آن فکر کنند.
-  با شرکت کنندگان یکسان برخورد شود، مگر در مورد افراد خاصّی که از احترام بیشتری برخوردارند؛ مثل پیشکسوتان هیئت های عزاداری و صاحبان فضل و کمال.
-  پرهیز از منکرات در عزاداری.
- برگزاری مجالس در ساعات مقرر و مناسب و پرهیز از طولانی کردن و سلب آسایش همسایگان و تأکید بر سخنران و مدّاح.
-رعایت  میانه روی و اعتدال در صرف هزینه ها به ویژه نذور وسفره های تاسوعا وعاشورا .
-  دوری جستن از مزاحمت و ایجاد صداهای گوش خراش.
-  رعایت نکات بهداشتی در آشپزخانه و پاک کردن خون حیواناتی که جلوی دسته ها ذبح می کنند.
- سیاه پوش کردن بخشی از محیط و استفاده از تبلیغات نمادین در بخش های دیگر و نصب اشعار و جملات سازنده.
-  بهره گیری از تراکت در مسیر رفت و آمد به مجلس عزاداری.
- نصب عباراتی مانند «سلام بر حسین(علیه السلام)» در سقاخانه مجالس و چسباندن عکس حرم مطهر و پرهیز از نصب عکس های دروغین.
- استفاده از پارچه نوشته هایی با خط زیبا که نام شهدای سرافراز کربلا در آن آمده است.
- اهدای کتب مفید به عزاداران.
- توجه به دیدگاه های مراجع در انجام مراسم.
-  صلاحیت علمی و عملی ذاکران
- آگاهی و تسلّط کافی سخنرانان به موضوع سخنرانی و ابعاد و اطراف آن.
-  تطابق گفتار با کردارواعظان.
- راست گویی. واعظان و مداحان باید از خواندن روضه ها و اشعار دروغین جدّاً بپرهیزند.
-حفظ دین، احیای ارزش های اصیل اسلام و تشیع در برابر بدعت ها، تحریف ها و مسخ ارزش ها.
- سعی و تلاش در توجه دادن مردم به قرآن و بهره گیری از ایات و روایات و تشریح اهداف و فلسفه قیام حسین(ع)
- برجسته کردن ویژگی های الگویی معصومان: برای جامعه.
- مرزبانی و خرافه زدایی و استفاده از کتب قوی و مستند.
- پرهیز از ذکر فضایل، معجزات و مطالبی که اثبات و قبول آن برای عموم دشوار یا غیر ممکن است
- بدون چشم داشت مالی مداحی کردن و نفروختن این خدمت مقدّس به بهای ارزان..
- تعمیق محبّت عزاداران به امامان اهل بیت: برای مصون ماندن از آفات.
-تکراری نبودن سخنان و اشعار و ... .
- پرهیز از بیان مطالب بی اساس و نوآوری های بی بنیاد .
- اگر مجتهد نیست، در زمینه احکام فتوا ندهد.
- تذکر و نقد کار مدّاحِ تازه کار در جلسه خصوصی در صورت نیاز.
- احترام به دیگر خطیبان مجلس و مدّاحان دیگر.
- بدون وضو بر منبر و جایگاه قرار نگرفتن.
-آغاز منبر و برنامه با نام نامی و یاد گرامی حضرت بقیة الله (ارواحنا فداه) و ختم مجلس با دعا برای سلامتی و تعجیل فرج.
-داشتن غیرت دینی و پاسخ به اشعاری که به سفارش دشمن سروده شده است.
-مطالعه مقاتل صحیح و تاریخ های معتبر؛ برای اینکه اشعار، متکی به متون صحیح باشد.
- آگاهی از تحریفات تاریخ عاشورا، تا از گزند آفات این مسیر دور بماند.
- دوری کردن از عقاید و افکار غلوّ آمیز .
- تعمیق معرفت مداحان.
- اصلاح نیت و جلب رضایت خدای مهربان و توجه به اینکه مرثیه یک عبادت بزرگ است.
-هدف، احیای امر و اندیشه امامان و ارزش های دینی معنوی و فرهنگی، احیای روحیه جهاد و شهادت طلبی و زنده نگاه داشتن یاد و تاریخ پرشکوه نهضت حسینی و حماسه آفرینان آن باشد.
- نغمه ها و سبک های زیبای سنتی، نبایستی با غنا همراه باشد و هیچ گونه شباهتی با نغمات لهو و لعب نداشته باشد.
-  پذیرش دعوت بانیان، بدون تبعیض.
- احیای نام یاران و اصحاب امام حسین(ع) و اسیران سرافراز کربلا.
-یادکرد از منتقم حقیقی، حضرت مهدی(عج)
- متانت و وقار توأم با تواضع مداحان وواعظان
- مستند گویی.
- در مجالس، بدون اذن صاحب مجلس به مداحی نپردازد.
- دوری از غرور.
- پرهیز از غلوّ.
- پرهیز از القابی که از مقام ائمه: می کاهد.
-تنفر از تملق گویی.
- پرهیز از سوگند.
- پذیرش دعوت میزبان خوش نام در روستا ها برای میهمانی.
- طرح نکردن مسائل اختلاف انگیز.
- تکرار و تمرین اشعار و مراثی، برای اینکه در ذهن نقش ببندد و به این وسیله در هنگام اجرای برنامه دچار وقفه نشود.
- متناسب به وقایع و ایام بخواند.
- توجه به خصوصیات منطقه ای و جغرافیایی و اهتمام به شکسته نشدن سنت های صحیح اجتماعی.


ابعاد وجودی سیدالشهدا (ع) سرور آزادگان جهان که در مراسم باید مورد توجه ویژه قرارگیرد:
1-     عبادت : امام حسين(ع) چهره برگزيده عبادت کنندگان عصر خود بود. او در اوج عشق و معرفت خدا را مي‌پرستيد و لحظه لحظه‌هاي عمرش را صرف عبادت مي‌کرد. و عبادت ايشان نه از سوي طمع و ترس، بلکه عبادت آزادگان بود که آن را بهترين نوع پرستش مي‌دانستند.
2-     عرفان : امام(ع) چهره درخشان عالم عرفان بود. عرفان حسيني، عرفاني ناب، حرکت آفرين و شورانگيز است. عرفان حسيني همان عرفان علوي و محمدي بود که بدون هرگونه ضعف و واسطه از سرچشمه‌هاي زلال و گواراي وحي نشأت مي‌گرفت.
3-     عزّت : امام حسين(ع) تابلوي تمام نماي عزت و آزادگي بود. ايشان بزرگترين مصيبت‌هاي عالم را که بر اهل زمين و آسمان گران آمد، پذيرفتند اما زير بار ذلّت نرفتند و با يزيد دست بيعت ندادند.
4-     سخاوت : امام حسين(ع) آيه رحمت حق بود که بر سرزمين دوست و دشمن مي‌باريد و آنها را از لطف و کرم خود بهره‌مند مي‌کرد.
5-     شجاعت : سرزمين جان امام حسين(ع)، تجلي‌گاه نزول فرشته شجاعت بود. او فرزند کسي بود که پيامبر اکرم(ص) ايشان را «اسدالله» يعني شير خدا ناميده بود و چه خوب اين صفت را از پدر به ارث برده بود. امام حسين(ع) تجسم شجاعت بود.
6-    کرامت : امام حسين(ع) دريايي بود که کرامت و جوانمردي در آن موج مي‌زد. اگر کرامت تجسّم يابد امام حسين(ع) مي‌شود و اگر روحيه کريمانه او به خامه قلم درآيد، بهترين تفسير کرامت مي‌شود.
7-    عفو : عفو و رحمت، سيرة سالار شهيدان بود، از خطاها مي‌گذشتند و عذر ديگران را به راحتي مي‌پذيرفتند. با نامهربانترين مردم رفتاري صميمي داشتند.
8-    تواضع : تواضع از قله‌هاي بلند سلسله جبال اخلاق و بزرگواري است که امام حسين(ع) چون پرچمي برفراز آن برافراشته بود. اگرچه ايشان از مقام ولايت، امامت و عصمت برخوردار بودند و رسول خدا(ص) ايشان را «سرور جوانان اهل بهشت» معرفي کرده بودند، اما کمترين غباري از خود بزرگ بيني در عالم وجودشان يافت نمي‌شد، بلکه مانند شاخه‌هاي درختان پرثمر چشم به پايين انداخته بودند.
9-     جهاد و مبارزه : امام حسين(ع) چهره شاخص جنگ و جهاد در راه خداست. جبهه‌هاي صفين و کربلا تجلي‌گاه جهاد و حماسه‌هاي ايشان است. نام امام حسين(ع) با جهاد همراه است و کربلا در ميان همه جبهه‌ها مي‌درخشد. بر بالاي صحيفه جهاد، نام امام حسين(ع) ثبت شده است و مجاهدي نيست که به ايشان افتخار نکند. شمشير ايشان شمشير پيامبر اکرم(ص) بود که بعد از چهارده قرن هنوز دشمن درد آن را احساس مي‌کند.
10-      جاذبه و دافعه : امام حسين(ع) مظهر جاذبه و دافعه‌ي حکيمانه، الهي، جهت‌دار و سازنده بودند که افراد مستعد را جذب مي‌کردند و در همان جذبه نگاه مي‌داشتند. و دشمنان لجوج را دفع مي‌کردند و از فرصت‌طلبي محروم مي‌کردند.11
11-    قدرشناسي : امام حسين(ع) از کارهاي صالح، روحيه‌هاي ارزشي و فرازهاي اخلاقي قدرداني مي‌کردند و کمترين خدمت و تحيات را بي‌پاسخ نمي‌گذاردند، بلکه از کمترين خدمت بيشترين تقدير را از خود بروز مي‌دادند و اين همان خلق قرآني است که تحيات‌ را پاسخي برتر دهيم.
12-    صداقت : بيان اباعبدالله(ع) بياني صريح، روشن و به دور از هرگونه ابهام و ترديد بود. او با شجاعت و بدون ملاحظات زايد، سخنان خودشان را بيان مي‌کردند و حقايق را در پرده‌ها و پيرايه‌ها مخفي نمي‌کردند.
13-    ذکاوت : زيرکي امام حسين(ع) دوست و دشمن را در حيرت فرو برده بود که چه زيبا مکرهاي سياسي دشمن را تحليل مي‌کنند و آب بر آتش فتنه‌هاي او مي‌ريزند.
14-    هدايت و ارشاد : امام حسين(ع) خورشيدي بودند که بر دل‌هاي مردم تابيدند و آنها را از کج‌رويها و بيراهه‌هاي اسلام اموي به اسلام ناب محمدي هدايت کردند و بقاي اسلام را با شهادت خودشان تضمين کردند.
15-    قاطعيت : امام حسين(ع) از چهره‌هاي شاخص قاطعيت بود. با عزمي جدّي در امور وارد مي‌شدند و به دور از هرگونه سستي و تعلّل آنها را به پايان مي‌بردند. ويژگي مهم قاطعيت آن حضرت(ع) اين بود که هرگز در اعمال آن از منطقه اعتدال بيرون نمي‌رفتند
16-     شهادت طلبي : امام حسين(ع) شيفته فرشته شهادت بودند و مرگ در راه خدا را بر حيات با ستمگران ترجيح مي‌دادند. پيش از آنکه مرگ، ايشان را برگزيند با ورود در ميدان جهاد و مبارزه مرگي سرخ، دشوار، تاريخي و تاريخ‌ساز را برگزيدند و نگين سرخ امامت و ولايت شدند. امام حسين(ع) معلم و مفسر بزرگ شهادت بودند، کسي بودند که بهترين تفسير شهادت را با مرکب خون خودشان بر صفحات تاريخ نوشتند و نام او براي هميشه همنشين شهادت شد. پرنده خونين بال شهادت با حضور در آسمان جان امام حسين(ع) به افتخاري بزرگ رسيد و با اين ذبح عظيم بود که سرور جوانان اهل بهشت، سرور شهيدان راه خدا شدند و او را سيدالشهداء گفتند
17-      امر و نهي ديني : امام حسين(ع) سرور و سالار امر کنندگان به معروف و نهي کنندگان از منکر بودند و اين حرکت را از اصول مهم عملي زندگي اهل ايمان مي‌دانستند و مي‌فرمودند:سزاوار نيست انسان مومن کسي را ببيند که معصيت خدا مي‌کند و او را نهي نکند
18-     صبر : امام حسين(ع) معلم صبر و مثل اعلاي مقاومت در راه خدا بود. کربلا مرکز ثقل سختي‌هاي عالم بود. جنگ آن بيش از شش ساعت و سي دقيقه به طول نينجاميد، اما خدا مي‌داند که در اين مدت بر امام حسين(ع) چه گذشت. او چون کوهي بلند در برابر همه لحظات جانگداز کربلا صبر کردند تا در عصر عاشورا از ميان درياي بلا به اوج رفتند. وقتي اباعبدالله(ع) تنها و مظلوم چون سروي بلند بر روي زمين افتادند و در خون خود مي‌غلطيدند زبان به مناجات با خدا گشودند و اين جملات را بر زبان آوردند:
پروردگارا! بر قضاي تو صبر مي‌کنم، خدايي جز تو نيست اي فريادرس دادخواهان..

 

شعار سال 1397

شعار امسال «حمایت از کالای ایرانی» است؛ سال «حمایت از کالای ایرانی». این فقط مربوط به مسئولین نیست؛ آحاد ملّت همه میتوانند در این زمینه کمک بکنند و به معنای واقعی کلمه وارد میدان بشوند.

موضوع خطبه ها

موضوع اصلی:قیام امام حسین(ع)        

موضوع خطبه این هفته: ارزشهای عاشورا

مدت خطبه ها:35دقیقه

 

 

گنجینه های فرهنگی

کانال پیام رسان نماز جمعه

با کلیک برتصویر زیر درکانال سروش نماز آدینه از مطالب متنوع شامل:داستانهای اخلاقی، نکات پند آمیز ،احادیث،اخبارسیاسی ،نکات روانشناسی ، خطبه ها و تصاویر نمازگزاران…. بهره مند شوید.